Jedynacy

Każdy, kto jest jedynakiem, z pewnością nieraz marzył o rodzeństwie, z którym mógłby pograć w grę planszową, podzielić się domowymi obowiązkami i wspólnie zrobić rodzicom świąteczne prezenty. Każdy, kto ma brata lub siostrę, nieraz zazdrościł jedynakom – bo mieć dla siebie całą uwagę rodziców, cały pokój i dla siebie wszystko, wszystko – to jest coś! Przemiany ostatnich lat spowodowały, że obecnie odchodzi się od modelu rodziny wielodzietnej i często rodzice decydują się tylko na jedno dziecko. Coraz częściej można spotkać się z opinią, że lepiej mieć jedno dziecko i skoncentrować się na nim - zapewnić mu optymalne warunki rozwoju, niż decydować się na większą ich liczbę w sytuacji, gdy cechy osobowości czy sytuacja materialna temu nie sprzyjają. Tak czy inaczej każda z opcji – bycie jedynakiem lub nie – ma swoje plusy i minusy.

Minusy:
•    O jedynakach mówi się, że są egoistyczni i samolubni, nie są zdolni do dzielenia się z innymi, żyją w przekonaniu, że wszystko im się należy
•    jedynacy z kolei narzekają na nadopiekuńcza postawę rodziców, co powodować może izolację od świata
•    na jedynaku koncentrują się ambicje rodziców, którzy definiują wygórowana oczekiwania
•    w obliczu konfliktu dziecko – rodzice, jedynek jest sam, nie ma z kim stworzyć frontu przeciw nim, nie ma komu się wyżalić
•    jedynak częściej pada ofiarą błędów wychowawczych – rodzice nie orientują się w rzeczywistych potrzebach i możliwościach dziecka:
•    zbyt surowa postawa wobec dziecka może sprawić, że będzie ono pozbawione wiary we własne siły.
•    Z kolei postawa zbyt pobłażliwa może że jednak może mieć problemy w dorosłym życiu - nie będzie w stanie zaakceptować odmowy, kompromisu czy porażki
•    w większych rodzinach dzieci ogrywają wobec siebie różne role i tym samym przygotowują się do życia w grupie, a potem w społeczeństwie – jedynak może mieć problemy z elastycznością podczas funkcjonowania w społeczeństwie