Formy pomocy dziecku nadpobudliwemu

Nadpobudliwość nie jest etapem w rozwoju dziecka, z którego się tak po prostu wyrasta, dlatego dziecko wymaga ogromnej pomocy ze strony rodziców i nauczycieli.

Pierwszą i podstawową pomocą po uświadomieniu sobie problemów jakie ma dziecko z ADHD, jest zmiana metody wychowawczej. Rodzice muszą być świadomi tego, że nikt nie zawinił (ani oni, ani dziecko), po prostu dziecko ma takie kłopoty, jakie ma i trzeba zrobić wszystko aby mu pomóc. Praca z dzieckiem wymaga czasu, ogromnej cierpliwości i konsekwencji w działaniu. Bardzo dobre rezultaty przynoszą pozytywne wzmocnienie, czyli chwalenie dziecka za spokojną skoncentrowaną pracę i dobre wyniki. Oprócz czasu na odrabianie domowych zadań trzeba tak zorganizować życie rodzinne, aby dziecko miało możliwość rozładowywania nagromadzonej  energii w sposób akceptowalny i sprawiający mu przyjemność np. przez uczestnictwo w zajęciach judo lub pływanie na basenie. Rodzice muszą pamiętać, że zwracanie uwagi na dziecko tylko w sytuacjach, gdy jest niegrzeczne jest nagrodą za jego niegrzeczność - bo tylko wtedy bliscy poświęcają mu chwilę uwagi.
Rodzice nie są pozostawieni ze swoim problemem sami sobie, mogą szukać pomocy w powstających coraz powszechniej w dużych miastach  poradniach dla dzieci z nadpobudliwością psychoruchową lub poszukać wsparcia u orientujących się w problemie lekarzy i nauczycieli.   Coraz częściej   stosuje się w odniesieniu do tych dzieci  i ich rodziców metody psychoedukacyjne, polegające na przedstawieniu modelu postępowania z dzieckiem na zajęciach terapeutycznych indywidualnych lub grupowych. Rodzice zostają wyposażenie w wiedzę jak reagować w określonych sytuacjach, uczą się rozwiązywania problemów, budowania w dziecku poczucia własnej wartości itp. Uczestnicząc w zajęciach grupowych mogą wymieniać się doświadczeniami i korzystać z dobrych rozwiązań wypraktykowanych przez innych, a jednocześnie czerpać energię do pracy ze swoją latoroślą.
Istnieje też leczenie farmakologiczne zespołu nadpobudliwości psychoruchowej, które należy stosować ściśle pod kontrolą lekarza. Dzieciom podaje się leki poprawiające zdolność hamowania i regulowania impulsywnych zachowań, np. Ritalin. Działanie tych środków polega na hamowaniu transporterów dopaminergicznych, co daje dopaminie więcej czasu na związanie się z receptorami na docelowych neuronach. Leki te zapewniają poprawę zachowania u 70 - 90% dzieci, z ADHD w wieku powyżej 5 lat.
Rodzice nie mogą bagatelizować objawów nadpobudliwości psychoruchowej a terapia dziecka powinna rozpocząć się jak najwcześniej. Powinna być ona ukierunkowana równocześnie na dziecko i jego otoczenie, czyli rodzinę i szkołę, bo tylko taka przynosi najkorzystniejsze rezultaty. Przeciwdziałanie niekorzystnym skutkom nadpobudliwości poprzez wzmacnianie dobrych nawyków i eliminowanie złych pozwala na prawidłowy rozwój dziecka.