• Umożliwić swobodny ruch, wybieganie się, choćby godzinę dziennie. Dziecko nadpobudliwe ma zwiększona potrzebę ruchu, ponieważ ma podwyższony tzw. tonus mięśniowy /napięcie mięśni/, który domaga się wyzwolenia w ruchu.
  
• Wprowadzić porządek i rutynę. Większość dzieci lubi, kiedy rytm dnia jest stały. Znana pora wstawania, posiłków, obowiązków i kładzenia się spać. Daje im to poczucie bezpieczeństwa i stałości. Poza tym układ nerwowy i cały organizm dziecka ma czas na regenerację.
  
• Działać konsekwentnie. Rodzic musi stawiać jasne granice, co dziecku wolno, a czego nie może wykonywać.
  
• Podzielić obowiązki, które dziecko ma do spełnienia na konieczne i mniej ważne. O tych ważnych przypominieć mu umieszczając, np. karteczki z różnymi napisami w widocznych miejscach.
  
• Ograniczyć  bodźce zewnętrzne. Ponieważ dziecko łatwo się rozprasza, należy się starać by w domu był spokój. Trzeba unikać puszczania głośnej muzyki, zapraszania często i wielu gości naraz trzeba ograniczać przesiadywanie przed telewizorem czy komputerem. Należy dbać o to, by dziecko mogło się skupić na jednej czynności. Kiedy je, niech nie gra radio. Kiedy czyta, niech nie je itd.
  
• Mówić jasno i wyraźnie. Rodzice powinni się starać, by to co mówią, było jak najbardziej konkretne. Zamiast ogólnego: ''znów nie posprzątałeś pokoju'', należy powiedzieć raczej: ''pościel łóżko''. Zamiast ''ale z ciebie niezdara'' powiedzieć: "trzymaj filiżankę za ucho''. I nie dawać dziecku zbyt dużo możliwości wyboru.
  
• Starać się dostosować tempo pracy i zabawy do możliwości psychofizycznych dziecka. Należy rozkładać zadania jakie dziecko ma do wykonania na prostsze, mniej odległe czynności i natychmiast nagradzać dziecko za ich wykonanie.
  
• Zachęcać dziecko do wykonywania rożnego rodzaju prac plastycznych, które pomogą mu uzewnętrznić jego uczucia.
  - Starać się konfrontować dziecko z konsekwencjami jego zachowań. Przypominać i podpowiadać mu, jak ma postępować, aby lepiej zorganizować czas i móc korzystać z rozmaitych wskazówek.

Czego rodzice  dziecka nadpobudliwego robić nie powinni:

Dzieci nadpobudliwe swą uciążliwością prowokują rodziców do popełniania błędów wychowawczych. Błędy te to najczęściej stosowanie niewłaściwych kar:

• bicie, jako główny środek wychowawczy nie rozwiązuje problemów, najczęściej jeszcze je pogłębia, zwłaszcza w przypadku dzieci agresywnych. Stosowanie bicia może spowodować nasilenie tendencji do atakowania i agresji.
  
• Niewłaściwe zakazy. Nigdy nie zakazujmy tego, co jest związane z podstawowymi potrzebami dziecka nadpobudliwego np. wyjście na podwórko, aktywność i ruch -  bowiem uzyskamy odwrotny do zamierzonego efekt - nadpobudliwość się zwiększy.
  
• Nie wolno wygrażać: "... bo nie będę Cię kochać" dziecko musi być pewne miłości rodziców w każdych okolicznościach, to podstawa poczucia bezpieczeństwa.
  
• Nie należy karać dziecka dodatkową nauką, wzmacnia się w nim wówczas przekonanie, że uczenie się i  przygotowanie do szkoły jest karą.
  
• Nie należy wymierzać kary w wielkim zdenerwowaniu.
• Nie wolno stosować kar, które na pewno nie będą wykonane /brak konsekwencji/.
  
• Kara nie powinna dziecka osądzić i obniżać poczucia własnej wartości lecz wskazać błąd, możliwość jego naprawy i uzyskania przebaczenia rodziców.
  
• Nie należy upominać dziecka z powodu jego żywości, trzeba zaniechać uwag typu: "nie skacz", "nie wierć się", umożliwić dziecku uprawianie sportu: judo, pływanie, bieganie.
  
• Nie można na siłę przełamywać uporu. Układ nerwowy dziecka nadpobudliwego ma mniejszą odporność - wszelkie drastyczne środki wychowawcze wzmagają tylko jego pobudliwość.

Zawsze należy pamiętać, że kary wówczas są skuteczne w wychowaniu dzieci gdy są wymierzane sporadycznie i jeśli nie jest ich więcej niż nagród.

Literatura:
Nartowska H.: Dzieci nadpobudliwe psychoruchowa, PZWS Warszawa 1980
Nartowska H.: Wychowanie dziecka nadpobudliwego, Nasza Księgarnia, Warszawa 1986
Wolańczyk T., Kołakowski A., Skotnicka M.: Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci, Wydawnictwo BiFolium, Lublin 1999
Opracowała mgr Agnieszka Horabik