Zwłaszcza wtedy, gdy usłyszysz krytyczne uwagi pod adresem swojego dziecka:

·    bądź partnerem w rozmowie - bądź uprzejma, nie podnoś głosu, nie przerywaj,

·    chociaż chodzi tu o twoje dziecko, ostudź emocje – zawsze staraj się zachować dystans i otwarty umysł,

·    nie wpadaj w złość czy panikę i nie wybuchaj złością,

·    nie obrażaj się, nie odbieraj skarg na dziecko jako ataku na siebie. Najgorsze, co możesz zrobić, to zarzucić nauczycielowi kłamstwo, nadinterpretację czy – to klasyka- niesprawiedliwe traktowanie (ona się na niego uwzięła!),

·    upewnij się, że dobrze rozumiesz nauczyciela – zadawaj pytania szczegółowe, żeby ustalić fakty i tendencje. Zadawaj je w sposób, który pokazuje cię jako gracza w zespole, nie jako śledczego.

·    weź głęboki oddech - unikaj oskarżania i szukania winnych,

·    daj sobie czas. Nie szukaj szybkich, natychmiastowych rozwiązań. Przemyśl wszystko, porozmawiaj z kimś bliskim,

·    wiedz, że tak, jak ty potrzebujesz wsparcia nauczyciela, tak on potrzebuje twojej pomocy. Razem szybciej uporacie się z kłopotliwym zagadnieniem,

·    Stać murem za dzieckiem to zaiste szlachetne, jednak uważaj, by nie zrobić dziecku krzywdy! Miej dystans, jak mantrę zaś powtarzaj: Znam dobre i słabe strony mojego dziecka. Rozumiem, że inaczej może zachowywać się w domu, a inaczej w szkole,

·    I najważniejsze: Co mogę zrobić, żeby rozwiązać problem? Co mogę zrobić, by pomóc dziecku?

Naturalnie masz prawo do analizowania pracy nauczyciela i negatywnych opinii na ten temat. Kiedy jednak masz krytyczne uwagi pod adresem nauczyciela:

·    nie powinnaś dzielić się nimi z dzieckiem,

·    nie rozstrzygaj kwestii spornych w obecności dziecka. Ono musi mieć pozytywne relacje ze swoim nauczycielem- w szkole to najważniejsza dla niego osoba,

·    nie komentuj zachowania nauczyciela w obecności dziecka. Zawsze rozejrzyj się, czy twoje wystąpienie nie ma małoletniej publiczności,

·    nie przytakuj dziecku, kiedy skarży się na swojego nauczyciela. Nadwyrężając autorytet wychowawcy, wprowadzisz zamęt w jego myśleniu,

·    nie podważaj autorytetu nauczyciela, próbując wchodzić w jego kompetencje zawodowe. „Ale czy oni naprawdę muszą się tego uczyć”,

·    pamiętaj, że nauczyciel potrzebuje czasu, aby poznać twoje dziecko, styl uczenia i zachowania – staraj się nie dawać mu zbyt wielu dobrych rad i gotowych rozwiązań (dziecko w różnych sytuacjach i sceneriach zachowuje się inaczej – to raz), jakbyś chciała przyspieszyć bieg spraw bądź wątpiła w jego kompetencję czy… inteligencję.

·    jeśli wydaje się, że twoje dziecko ma problemy w szkole, nie czekaj, aż problem zacznie was przerastać. Odwiedzaj szkołę, wychowawcę nie tylko na okoliczność wywiadówek. Nie bój się etykietki nadgorliwego rodzica.

·    i pamiętaj, że sukces szkolny twojego dziecka nie zależy wyłącznie od nauczyciela – ty też jesteś za niego odpowiedzialna.

mzb