Błonica

Błonica, inaczej dyfteryt, to ostra choroba zakaźna, którą wywołują bakterie maczugowca Corynebacterium diphteriae. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z osobą chorą lub tzw. nosicielem - osobą zdrową, która nosi zarazki błonicy. Drobnoustroje przenoszą się w wydzielinie z górnych dróg oddechowych, a zakażenie szerzy się drogą powietrzno – kropelkową i przez uszkodzoną skórę. Najczęściej chorują niemowlęta, którym nie podano jeszcze szczepionki, dzieci, u których cykl szczepienia był niekompletny i osoby, u których wygasła odporność poszczepienna. Błonica występuje na całym świecie i choć dzięki masowym szczepieniom należy obecnie do chorób ustępujących, to jest wciąż groźna, a śmiertelność na nią - nadal wysoka.

Objawy choroby
Okres wylęgania choroby od zakażenia do wystąpienia pierwszych objawów wynosi od 2 do 6 dni. Początkowo chory skarży się na złe samopoczucie, występuje gorączka, powiększone węzły chłonne i szyjne, ból gardła, bladość skóry, zaburzenia krążenia i rytmu serca, spadek ciśnienia krwi.

Co dla błonicy charakterystyczne - na migdałkach (również na krtani i nosogardzieli) pojawiają się błoniaste naloty, początkowo białe, następnie brudnoszare. Zarazki błonicy w gardle produkują silną toksynę, która drogą krwionośną dostaje się do serca lub układu nerwowego, powodując poważne komplikacje choroby, takie jak zapalenie mięśnia sercowego, porażenie nerwów podniebiennych, zmiany w nadnerczach, nerkach, wątrobie czy mięśniach.

Wyróżnia się kilka postaci klinicznych błonicy: błonica gardła, występująca głównie u dorosłych, błonica krtani (dławiec, krup), szczególnie niebezpieczna u dzieci oraz błonica nosa, ucha i skóry. Przebycie zakażenia pozostawia długotrwałą odporność, jednak przebieg zachorowania na błonicę jest ciężki i może prowadzić do zgonu.

Leczenie
W każdym przypadku uzasadnionego podejrzenia błonicy podaje się surowicę przeciwbłoniczą (antytoksynę) w celu unieczynnienia toksyny nie związanej jeszcze z tkankami organizmu. Leczenie uzupełniające zależy od przebiegu błonicy.

mzb